sport olimpijski, siła, zdrowie, pasja

Historia

PODSTAWOWA STRUKTURA TAEKWONDO

TAE – oznacza stopę, wyskok lub uderzenie stopą
KWON – pięść lub uderzenie pięścią
DO – sztukę, drogę lub metodę.

Taekwondo jest sztuką walki za pomocą nóg i rąk. Stosuje się w niej uderzenia, pchnięcia, kopnięcia oraz uniki, zasłony rzuty i dźwignie w celu obezwładnienia przeciwnika. Jest w pewnym stopniu formą szkoły przetrwania. Wszystkie ruchy zostały wywiedzione z instynktu samozachowawczego i chęci samoobrony.
Taekwondo jest jednolitym systemem walki. Jego podstawę tworzą ćwiczenia formalne (poomse), walka (kyorugi), techniki samoobrony (hosinsul) oraz rozbijanie twardych przedmiotów (kyokpa). Należy doskonalić się we wszystkich tych elementach, gdyż tylko w ten sposób można poznać taekwondo.

Poomse – sztuka ruchu

Są to ćwiczenia opracowane przez mistrzów taekwondo w celu przekazania wiedzy o sztuce walki oraz własnych interpretacji tej sztuki. W poomse występują harmonijnie połączone wszystkie techniki obrony i ataku o wzrastającym stopniu trudności, kształtujące umiejętność walki z jednym lub wieloma przeciwnikami. W ten sposób można doskonalić różne techniki ataku i obrony bez realnego przeciwnika i bez niebezpieczeństwa kontuzji. Kolejność ruchu jest ściśle określona i przebiega według ustalonego diagramu kroków. Poomse stanowią podstawowy element egzaminu na kolejne stopnie szkoleniowe lub stopień mistrzowski.

Kyorugi – walka

W taekwondo istnieją dwa rodzaje walki – sterowana i wolna. Walka sterowana przebiega według ustalonego z góry schematu. Jest to zbiór konkretnych ataków i ściśle określonych technik obrony po wykonaniu trzech kroków (senbon kyorugi), dwóch kroków (dubon kyorugi) i jednego kroku. Walka sterowana z wykonaniem jednego kroku (kanbon kyorugi) pozwala na ćwiczenie różnych rozwiązań technicznych i uników, we wszystkich kierunkach, a błędy i niedokładności w wykonaniu mogą być natychmiast korygowane. Ten rodzaj walki uczniowie muszą opanować do perfekcji zanim będą gotowi do ćwiczenia wolnej walki.
W wolnej walce ćwiczebnej (yonsop Kyorugi) nie ma już sztywnych ćwiczeń z partnerem – wyimaginowany przeciwnik, przed którym uczeń bronił się w poomse jest teraz realny. Wszystko na co zdecyduje się zawodnik musi być dostosowane do aktualnej sytuacji. Walczący musi decydować samodzielnie i błyskawicznie. Powinien unikać wszelkiej jednostronności w stylu walki, stosować wszystkie możliwe kombinacje i wyprowadzać kontrataki.

Hosinsul – sztuka samoobrony

Hosinsul jest zbiorem rozwiązań technicznych składających się z uderzeń, dźwigni i rzutów mających na celu obronę przed atakującym przeciwnikiem, nierzadko uzbrojonym w kij, pałkę lub nóż. Wymaga najwyższego stopnia koncentracji uwagi, szybkości reagowania i umiejętności przewidywania zamiarów przeciwnika. Poznawane techniki muszą być opanowane do perfekcji. Tylko wtedy będą skuteczne. Broniący powinien starać się odnaleźć i skutecznie zaatakować nieosłonięte punkty witalne przeciwnika.

Kyokpa – sztuka rozbijania np. desek

W praktyce niemożliwe jest użycie skumulowanej siły wobec kogokolwiek bez groźby poważnego zranienia czy nawet zabicia. Dlatego wprowadzono rozbijanie desek, tłuczenie cegieł jako dowodu na zdolność skutecznego koncentrowania siły w jednym punkcie. Najłatwiej przemawia to do widzów żądnych sensacji. Nie należy jednak przystępować zbyt wcześnie do nauczania tej techniki, ponieważ niedostateczne opanowanie techniki uderzeń może się zakończyć bolesną kontuzją. Umiejętność rozbijania polega przede wszystkim na opanowanej do perfekcji technice i szybkości wykonania. Ważna jest tez znajomość struktury rozbijanego materiału oraz odpowiednia koncentracja.

HISTORIA I ROZWÓJ TAEKWONDO

Taekwondo jest sztuką samoobrony, która wywodzi się z form walki znanych w Korei od dawna. Pierwsze udokumentowane fakty świadczące o sztukach walki w tym regionie pochodzą z początków naszej ery. W tym okresie 37 r. p.n.e. – 676 r. n.e. Półwysep Koreański podzielony był na trzy państwa rządzone przez odrębne dynastie: Koguryo na północy oraz Silla i Paekche na południu.

Koguryo – taekyon

Państwo Kguryo powstało około 37 roku p.n.e. Istnieje wiele przekazów historycznych świadczących o tym, że znany był wtedy prosty system walki. W roku 1935 japońska ekspedycja archeologiczna odkryła królewskie grobowce Muyong–chong oraz Kakchu–chong w Tungku, prowincja Hwando w Mandżurii, gdzie znajdowała się niegdyś stolica Koguryo. Fresk na suficie grobowca Muyong–chong przedstawia stojących mężczyzn, którzy ćwiczą taekyon – nazwa sztuki walki będącej pierwowzorem taekwondo. Również na malowidle w grobowcu Kakchu–chong dwóch ludzi walczy ze sobą. Japoński historyk Tatashi Saito pisze w swoich: Studiach o kulturze dawnej Korei: Obraz ten oznacza, że albo pochowana osoba uprawiała za życia taekwondo, albo też malowane postacie ludzi ćwiczących taekwondo oraz tańczących i śpiewających mają za zadanie rozweselenie duszy zmarłego. Konstrukcja tych grobowców wskazuje, że zbudowano je między 3 a 427 rokiem naszej ery. Stad wniosek, że na te lata przypadać może początek sztuki walki w Korei, a pierwszym znanym systemem był taekyon. O taekyon wiemy bardzo mało. Nazwa pochodzi od słowa tae–kyon, co oznacza dosłownie: odsunąć rękami przeciwnika; chociaż przeważały w tym systemie techniki nożne, często mające formę pchnięć stopą a nie kopnięcia. W walce ustawiano się przodem do przeciwnika oraz poruszano się po trójkącie skierowanym wierzchołkiem ku przeciwnikowi (gdzie podstawę stanowi pierwotne ustawienie stóp, a wierzchołek był punktem ustawienia nogi wykrocznej w momencie kopnięcia).

Silla–Hwarang

Wprawdzie w Koguryo narodziły się koreańskie sztuki walki, ale znacznie większą rolę w ich rozwoju odegrało Silla, najmniejsze państwo okresu Trzech Królestw w Korei, które powstało 20 lat przed Koguryo.1 Dowodem wiedzy o sztukach walki są dwie buddyjskie płaskorzeźby wykute w kamieniu. Znajdują się one w grocie Sokkuran na terenie świątyni Pulguk – są w Kyongju, dawnej Silla. Wyrzeźbionne postacie strażników świątyni stoją w postawach obronnych wykonując bloki kumgang – ćwiczone przez zawodników taekwondo. Rzeźby powstały w VII wieku naszej ery. Silla było jednak znane głównie z organizacji rycerskiej noszącej nazwę Hwarang = Kwiat Młodości, zbliżonej w swej ideologii i celach do japońskiej kasty samurajów. Została ona założona przez króla Chin Heunga, który wstąpił na tron w 540 roku.2 Do grupy tej należeli tylko młodzi ludzie pochodzący z arystokracji. Król postanowił powierzyć wychowanie w tej grupie sławnemu mnichowi Won Kwang. Wysłał do niego dwóch młodych rycerzy, Kwisan i Chunchang, którzy przebywali przez dłuższy czas z mnichem pobierając u niego nauki z zakresu buddyzmu. Następnie powrócili do króla z kodeksem wojownika stworzonym przez mnicha Won Kwanga. Kodeks zawierał pięć przepisów postępowania O kae oraz dziewięć cnót Kyo hoon, jakimi miał się charakteryzować rycerz Hwarango.

Przepisy brzmiały następująco:

  1. Bądź lojalny wobec ojczyzny.
  2. Bądź posłuszny rodzicom.
  3. Bądź honorowy wobec przeciwnika.
  4. Odważnie zwalczaj wrogów.
  5. Nie pozbawiaj życia bez powodu.

Zgodnie z koncepcją mnicha Won Kwanga członkowie korpusu Hwarang nauczeni byli sztuki wojennej, wiary buddyjskiej oraz podstawowych zasad kultury i dobrego wychowania. Przygotowanie wojskowe obejmowało jazdę konną, łucznictwo kiundo, szermierkę, gum do oraz walkę wręcz. Młodzi wojownicy udawali się często w góry, gdzie w surowych warunkach ćwiczyli ciało poprzez długotrwałe marsze i kąpiele w potokach oraz kształtowali umysł w trakcie intensywnych medytacji. Odpowiednio stosowane ćwiczenia oddechowe, którym się poddawali, pozwalały na rozwinięcie olbrzymiej siły i szybkości ruchu. Korpus rycerski posiadał specyficzną hierarchię. Wodzem naczelnym był Kuk Son – mistrz sztuk walki. Po nim następował Hwa Rang – nauczyciel sztuk walki dowodzący od 500 do 5000 wojowników. Szeregowi wojownicy nazywani byli Rang Do. Rycerze Hwarang nierzadko mieli po 14 – 16 lat, ale słynęli z niezwykłej odwagi i waleczności.

Koryo–subak

Rycerze Hwarang doprowadzili do zjednoczenia w 676 roku, trzech królestw w jedno – Koryo. W tym okresie sztuki walki cieszyły się olbrzymią popularnością, subak był tak powszechny, że wchłonął większość znanych wtedy metod walki. Stał się nie tylko obowiązkowym elementem szkolenia wojskowego, ale również częścią egzaminu na wyższe stanowisko urzędowe lub wyższy stopień wojskowy. Największym protektorem subak był król Ui-jong 1147 – 1170, organizator wielu pokazów i turniejów. W kronikach z tamtego okresu zachowało się wiele zapisów na ten temat:

Król Ui-jong podziwiał Yi Ui-min za jego wspaniałe opanowanie subak i awansował go z taejon, stopie, wojskowy, na pyolchang. Król zjawił się w pawilonie Sang-chun i obserwował zmagania subak;

Król przybył do Ma-am, by oglądać walki subak.. Oprócz subak uprawiano w tym okresie również szermierkę gum do oraz zapasy sirum. W gum posługiwano się mieczem zbliżonym w kształcie do miecza samurajskiego, ale lżejszym, gdyż trzymano go jedną ręką. W drugiej trzymano pochwę, która służyła do parowania ciosów przeciwnika. Walczący mieli przepaski, za które wolno było chwytać.

Yi–upadek sztuki walki

W 1392 roku generał Yi Song – Gye obalił dynastię Koryo i ustanowił dynastię Chson, bardziej znaną pod nazwą Yi. Nowy król wprowadził konfucjanizm jako religię państwową i zaczął zwalczać buddyzm. Korpus Hwarang, czerpiący tak wiele z buddyzmu, został rozwiązany. Wielu rycerzy schroniło się w klasztorach buddyjskich na prowincji. Tam nadal kultywowali tradycje i kodeks hwarango – do. Kolejne pokolenie spadkobierców hwarang – do opuściło klasztory w XVI wieku, podczas inwazji japońskiej. Armia pod wodzą shoguna Hideyoshi w 1592 roku wylądowała na Półwyspie Koreańskim. Dzięki swej militarnej przewadze szybko pokonała wojsko koreańskie. Dopiero wojna partyzancka prowadzona przez armię ludowa oraz oddziały dowodzone przez mnichów Su San Dae Sa i Sam Young Gang spowodowały, że agresorzy opuścili Półwysep Koreański w 1597 roku. Koreańczycy mieczom samurajskim przeciwstawili gołe pięści i stopy, a mimo to często wychodzili z tych pojedynków zwycięsko. Niestety, ci wspaniali wojownicy musieli znowu powrócić do klasztorów, gdyż władcy dynastii Yi obawiali się, że mogą utracić władzę na rzecz ugrupowań buddyjskich. W początkowym okresie dynastii Yi subak był tak popularny, że stał się elementem zabaw ludowych, a nie tylko ćwiczeniem praktykowanym w wojsku. Z dokumentów historycznych wynika, że mieszkańcy sąsiadujących ze sobą prowincji Cholla i Chungchong spotykali się w granicznym mieście Chakji, by ustalić drogą zawodów, kto jest największym mistrzem subak. W miarę ugruntowywania się władzy królewskiej oraz popularności nowego stylu życia preferującego muzykę i literaturę, sztuki walki tracą na znaczeniu. Również ciągłe utarczki i rozgrywki polityczne nie pozwalały na organizowanie festiwali i turniejów subak. Dopiero pod koniec XVIII wieku nastąpił w Korei renesans tej sztuki walki. Król Chongju nakazał pisarzowi Lee Duck Moe napisanie książki o sztukach walki, aby ocalić je od zapomnienia. Dzieło – :”Muye Dobo Tongji” zawierało między innymi opis taekyon i subak. W 1909 roku rozpoczęła się okupacja Korei przez wojska japońskie. Armia koreańska została rozwiązana, a uprawianie koreańskich sztuk walki było zakazane i karane długoletnim więzieniem lub śmiercią. Taekyon i subak jednak przetrwały uprawiane nocą, na pustkowiach, przekazywane były z ojca na syna. Żyjący wtedy mistrzowie sztuki walki włączyli do swego treningu elementy japońskich metod, gdyż kendo i judo były oficjalnie dozwolone. Wielu mistrzów opuściło rodzinny kraj i wyjechało do Chin i Japonii, by tam kształcić się dalej.

Nasza witryna internetowa wykorzystuje pliki cookies. Kontynuując przeglądanie strony, akceptujesz politykę prywatności.
OK